در زمانهاي قديم ، مردي به نام عبدالله در شهر بزرگي زندگي مي كرد. او دوستي داشت كه در شهر دوري ساكن بود و به وسيله ي نامه با هم ارتباط داشتند. روزي از روزها دوستش به خبر داد كه مي خواهد به ديدنش بيايد.عبدالله خوشحال شد و از همسرش خواست تا اتاقي براي مهمان او آماده كند. چون در آن زمان مسافرتها طولاني و خسته كننده بود، مدتي طول كشيد تا دوستش آمد و آنها از ديدارهم بسيار شاد شدند. دوستش بعد از كمي استراحت ، از شهر بزرگ آنها ديدن كرد و چيزهايي را كه لازم داشت خريد ، اما بازهم در خانه ي او ماند . اقامت دوست عبدالله
كم كم به درازا كشيد .او به اصطلاح كنگر خورده و لنگر انداخته بود و ديگر دلش نمي خواست از پيش آنها برود. همسر عبدالله از اين موضوع ناراحت بود و مي گفت در خانه راحت نيست و از وجود مرد نامحرم ، احساس ناراحتي مي كند. عبدالله مي گفت اما من كه نمي توانم  دوستم را از خانه بيرون كنم. او مهمان است و مهمان حبيب خداست و ما بايد تا وقتي او در خانه ي ماست ، پذيراييش كنيم . نزديك به شش ماه از حضور دوست عبدالله مي گذشت. يك روز زن عبدالله دختر كوچكش را كه فيروزه نام داشت ، روي پاهايش خوابانيد و برايش اين لالايي راخواند تا بلكه دوست شو هرش بشنود و خجالت بكشد و زحمت را كم كند: لالا لالا  فيروزه       مهمون يكي دو روزه

دوست عبدالله كه تازه ناهار خورده و توي اتاقش دراز كشيده بود ، صداي زن را شنيد و با همان لحن اين طور خواند: لالا لالا گوساله        مهمون يكي دوساله

و به اين ترتيب ميزبان خود را از رو برد.

( اين حكايت را سالها پيش از زبان مردي روحاني شنيدم .فكر مي كنم در باره ي اين موضوع صحبت مي كرد كه مهمان بايد رعايت ميزبان را بنمايد و زياد زحمت ندهد.)