به نام خدا

12 ارديبهشت ماه، يادآور شهادت معلم شهيد استاد مرتضي مطهري است. در اين روز علاوه بر بزرگداشت آن استاد بزرگوار،از معلمان و فرهنگيان كشورمان نيز تجليل مي شود. دانش آموزان دبستاني در اين روزها شور و شوق خاصي دارند. آنها با دادن هديه، دل معلمهايشان را به دست مي آورند. اميدوارم همه ي دست اندركاران امر تعليم و تربيت معلمان واقعي باشند و خداي متعال به آنها اجر و پاداش معنوي عطا فرمايد. بنده هم در طول سالها خدمتم در آموزش و پرورش چندتايي لوح تقدير و هديه هايي را به همين مناسبت دريافت كردم، اما اين هدايا تنها در آشپزخانه به كار آمدند؛ زيرا مديران محترم به مناسبت اين روز بزرگ ، كاسه و بشقاب و ماهيتابه و امثال آن را اهدا مي نمودند. چندبار پيشنهاد كردم كه به جاي اينگونه وسايل بهتر است كتابهاي مناسب بخرند تا معلمان با مطالعه ي آنها بر معلومات خويش بيفزايند؛ اما اين پيشنهاد باعث شد كه بيشترهمكاران چهره درهم بكشند و بگويند: ما كه وقت كتاب خواندن نداريم، اينجا با بچه ها سر و كله مي زنيم و در منزل هم بايد توي آشپزخانه غذا بپزيم و كاركنيم...خلاصه در مدارسي كه كار كردم ، تجليل از مقام معلم اينگونه بود. همسر بنده هم مدير دبستان بود. او نيز هرسال كادوهايي از همان نوع كه ذكرش رفت به همكارانش كه بيشتر آنها خانم معلم بودند مي داد. از او مي پرسيدم تو چرا كتاب هديه نمي دهي؟ مي گفت يكسال ديوان حافظ به همكارانم دادم چندان خوششان نيامد و سال بعد نماينده ي معلمان پيشنهاد كرد كه ظرف پيركس برايشان بخرم و اين سنت يعني انتخاب هديه روز معلم توسط نماينده ي معلمان تا زمان بازنشستگي همسرم ادامه داشت. سال گذشته مدير مدرسه اي كه در آن كار مي كردم خواست تا در روز معلم از بنده كه ازاول مهر به افتخار بازنشستگي نائل شده بودم ، تقدير نمايد.آقاي مدير يك دست قابلمه ي پيركس زير بغل بنده گذاشت و گفت اين به مناسبت تقدير از زحمات چندين ساله ي شما در اين مدرسه اهدا مي گردد. با اينكه تاقبل از بازنشستگي ،تمام كارهاي مربوط به كامپيوتر و نوشتن تشويقنامه هاي همكاران هميشه به عهده ي من بود و من هرچه مي خواستند  مفت و مجاني ،برايشان با كامپيوتر خودم مي نوشتم و پرينت مي كردم و تحويل مي دادم، اما آقاي مدير به خودش زحمت نداد تا حتي با دستخط خودش چند جمله اي در تقدير از اين حقير كه به تصديق خودشان از معلمان منظم و وظيفه شناس مدرسه اش بودم بنويسد و يادگاري بدهد. به هرحال اين روز معلم هم براي خودش ماجراهايي دارد. وقتي دخترم كلاس آمادگي بود، يك روز اوايل ارديبهشت ماه به خانه آمد وگفت: مربيمان گفته براي روز معلم برايش چيزهاي خوب و قشنگ كادو ببريم. فرداي آن روز يك دست بشقاب بلور برايش كادو كردم تا به سفارش خانم مربي عمل كرده باشد. اما در اين ميان كم نبودند و نيستند معلماني كه از شاگردانشان جز اخلاق خوب و درس خواندن همراه با سعي و تلاش، چيزي نمي خواستند و بدون چشمداشت مادي و تنها براي انجام رسالت معنوي و كسب رضاي پروردگارانجام وظيفه مي نمودند. به همه ي معلمان متعهد ، مؤمن و فرهنگدوست اين سرزمين، اين حديث مولاي متقيان را تقديم مي كنم كه فرمودند:

« مَن عَلَّمَني حرفاً فقد صيرني عبدا : هركس كلمه اي به من ياد بدهد؛ مرا بنده ي خويش ساخته است.» وهمچنين اين شعر را كه نام شاعرش را نمي دانم اما سالها پيش ،يكي از شاگردانم قابي به من داد كه روي آن نوشته  شده بود:

معلم چو كانوني از دانش است                همه كار اوسوزش و سازش است

همي سوزد از مهر و گرمي دهد                به سنگيندلان درس نرمي دهد

و از همين جا دست معلمان گرامي و اساتيد محترمي را كه زحمت تعليم و تربيت بنده و فرزندانم را به عهده داشتند مي بوسم و به همه ي آنها مي گويم : سپاس معلم